روزه ، رمضان


ای اهل ایمان ! یاری جویید از صبر و از نماز، همانا که خداوند با صابران همراه است (بقره: ١٥٣(

بیشتر مردمان از نماز و روزه یاری نمی طلبند و بهره ای نمی گیرند بلکه آن را به صورت یک عادت و سنت به جای می آورند و به بردن ثوابی و انجام فریضه ای دل خوش دارند، اما نماز می تواند کشتی عظیمی گردد که شخص را در دریای زندگی در وسط جامعه از طوفانها و گردابها حفظ کند، و روزه می تواند شخص را بر نفس خویش توانا کند، زیرا وقتی نفس موقتاً به فرمان الهی از حلال پرهیز می کند قوّت پرهیز در او افزون می شود تا در مواجهه با حرام آن قدرت را به کار گیرد.

دیگر آنکه شخص با این پرهیز قدر نعمتها را بیشتر خواهد دانست و هنگام برخورداری لذت بیشتر خواهد برد.

سوم آنکه با محرومان و مسکینان هم درد می شود و تجربه گرسنگی و محرومیت بر آگاهی و توسعۀ وجودی شخص مؤثر است.

چهارم اینکه اگر از بیش از یک میلیارد مسلمان تنها دویست میلیون نفر در ماه رمضان روزۀ واقعی گیرند بدین معنی که یک وعده غذای خود را بکاهند، 

ادامه ...

«منکران»


منکران آن ساعت دو دسته‌اند: یکی اندیشمندانی که سیر مطالعاتشان ایشان را به قبول جاودانگی روح و وجود عالمی دیگر که در آن پاداش و جزایی باشد هدایت نکرده است و اینان غالباً اگر اقرار به وجود آن عالم ندارند انکار قطعی نیز نمی‌کنند زیرا می‌دانند که انکار، علمی گسترده و عظیم می‌طلبد.

 پس این مساله را به تعبیر ابن سینا در «بقعه امکان» می‌نهند و غربیان ایشان را agnostic می‌خوانند. این گروه ، ای بسا مردمی پاکدل و نیکوکار و مخلص باشند که یتیم را از درِ خانه نمی‌رانند و اگر بتوانند مسکینان را طعام می‌بخشند.

اما در مقابل، بسیاری از مردمان انکارشان نشانه هواپرستی و جاه طلبی و حرص و آز آن‌هاست؛ می‌کوشند تا وجدان خویش را خاموش کنند و از تشویشِ عاقبتِ کارها برهانند.

مولانا در تمثیلِ حالِ منکران در داستان دقوقی از درختی صحبت می‌کند که تماما میوه نعمت است و انبیا ایشان را از بیابانی خشک که در آن بر سرِ سیبِ پوسیده ای با هم به رقابت و نزاع برخاسته‌اند به چنین درختی می‌خوانند: 

ادامه ...

به حق میوه‌های نخورده !


این روزها در کنار میوه‌های عادی می‌شود نشان میوه‌های عجیب و غریبی را پیدا کرد که به تازگی در قفسه خرید فروشگاه ها جاخوش کرده‌اند محصولاتی که غالبا هویتی استوایی دارند.

سمبل  تجمل گرایی در هر دوره‌ای بسته به سبک زندگی‌مان در ایران تغییر پیدا می‌کند. کافی است فقط کمی به حافظه بلند مدت خود در سال‌های گذشته رجوع کنید تا به دنبال آن چیزهایی پیش پا افتاده‌ای را در زمان امروز پیدا کنید که به خودی خود در گذشته یکی از نمادهای زندگی اشرافی محسوب می‌شوند. احتمالا جلال جبروت حضور«موز» در سبد میوه خانواده های ایرانی یکی از ملموس ترین مثال‌هایی است که می‌توانیم به آن اشاره کنیم. میوه معمولی این روزها که در سال‌های گذشته وجودش در هر خانه ای معنایی متفاوت تری به سبد خانواده ها می‌داد تا جایی که اگر به خاطر داشته باشید به روزهایی می‌رسید که در دوران مدرسه به خاطر اشرافی بودن همین میوه، موز آوردن دانش آموزان ممنوع بود یا حتی سوغات آوردنش توسط اقوام دور و نزدیک برایمان یک سوغاتی لوکس محسوب می‌شد. چه بسا این اتفاق بعدها برای میوه‌هایی مثل کیوی یا آناناس هم افتاد؛ اما امروزه اگر سری به بازار میوه‌ها در شمال شهر بیندازید در کنار همه میوه‌های معمولی می‌توانید رد پای میوه‌های عجیب و غریبی را پیدا کنید که با قیمت‌های بالا به فروش می‌رسند. محصولاتی که غالبا اصالتشان به کشورهای استوایی برمی‌گردد و فارغ از طبع و مزه ای که دارند سر از سبد میوه خانه‌های ایرانی در آورده اند. 

ادامه ...
   1       2       3       4       5       ...       168      >>